“Mijn levensmotto herinnert me eraan dat ik meer aankan dan ik soms denk.”

Haar spontaniteit en brede lach vallen meteen op, maar verhullen haar kwetsbaarheid niet helemaal. Terwijl ze opgroeide in een klein Brabants dorp, was familie het allerbelangrijkste. Een pijnlijke scheiding heeft dat alleen nog maar versterkt. Als 16-jarige koos ze voor een economische opleiding. Dat was vertrouwd en lag in de lijn der verwachting. Inmiddels is Tamara zelfstandig administrateur bij een transportbedrijf. Maar als dertiger blogt ze voor Just40.nl en durft ze iets meer van zichzelf te laten zien.

Tamara (31 jaar)
Zelfstandig administrateur met een levensmotto

pumps-en-plaatjes-tamara-administrateur-met-levensmotto

“We waren altijd een traditioneel en heel hecht gezin. Mijn vader werkte en mijn moeder was thuis voor mij en mijn zusje. ’s Middags als we uit school kwamen dronken we samen een kopje thee en ’s avonds om half zes zaten we samen aan tafel. Er was eigenlijk nooit ruzie. Dat mijn ouders gingen scheiden, zagen we dan ook totaal niet aankomen. Mijn vader bleek al een hele tijd een relatie te hebben met een andere vrouw. Mijn moeder wist ervan. Samen hadden ze besloten om een punt achter hun huwelijk te zetten. Dat kun je niet begrijpen als je vijftien bent.

De periode daarna was een verdrietige periode. Mijn vertrouwde basis was er niet meer. Voor mijn gevoel bleef ik alleen over met mijn moeder en zusje. Ik was bijna klaar met de havo en moest een vervolgstudie kiezen. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik wilde gaan doen. Wat ik wel zeker wist, is dat ik het liefste thuis wilde blijven wonen. Mijn vader was belastingadviseur, mijn ene opa accountant en mijn andere opa werkte bij de bank. Cijfers lagen me wel. Fiscale economie was dus een makkelijke keuze. Zeker omdat ik die opleiding dichtbij huis kon doen.

Mijn moeder en zusje verhuisden met mij mee naar de stad. Daar begonnen we aan een nieuw leven. Mijn vader startte een nieuw gezin. Maar hij heeft ons nooit laten vallen. Hij heeft altijd erg zijn best gedaan om een goede band met ons te houden. Ieder weekend gingen we iets ondernemen met z’n drietjes. Maar na verloop van tijd ook samen met mijn stiefmoeder en halfzusje. Mijn moeder heeft dat ook altijd gestimuleerd. Nooit heeft ze haar boosheid of verdriet in de weg laten staan van de relatie met mijn vader. Uiteindelijk is onze band als familie na de scheiding weer net zo hecht geworden als daarvoor. Of misschien nog wel beter.

Na mijn studie heb ik eerst een paar jaar bij mijn moeder in de juwelierszaak gewerkt. Toen ik via familie een administratieve functie kreeg aangeboden, leek dat een mooie stap gezien mijn opleiding. Het bleek echter niet te werken. Ik kreeg te veel op mijn bord, maar durfde daar niks van te zeggen. Ik wilde me bewijzen en niet ondankbaar overkomen. Het was denk ik een optelsom van de emotionele belasting en werkdruk. Ik zat tegen een burn-out aan. Dat was het moment dat ik besefte dat ik voor mezelf moest durven kiezen. De tatoeage op mijn arm is als een knoop in mijn zakdoek die me eraan herinnert dat je meer aankan dan je soms denkt. Er staat ‘waar je niet dood aan gaat, maakt je sterker’ in het Latijn. Dat is mijn levensmotto.

Mijn vader vond mijn tatoeage maar niks. “Ik dacht dat we die fase wel gehad hadden”, was zijn reactie. Toch liet ik er nog een zetten toen mijn zusje voor het eerst moeder werd. Het Latijnse woord voor zussen. Ik ben altijd een binnenvetter geweest en nog steeds niet heel erg assertief. Maar mijn tatoeages spreken voor mij. Bij het transportbedrijf waar ik werk, zijn ze wel wat gewend. Daar hoef ik ze niet perse te bedekken. Maar bij mijn moeder in de zaak doe ik dat wel. Ook als ik naar opa en oma ga, trek ik toch maar lange mouwen aan. Ik houd veel van ze en wil ze niet teleurstellen. In hun ogen horen tatoeages alleen bij stoere zeemannen of bouwvakkers.

“Door te schrijven kan ik vertellen wat ik wil zonder direct de confrontatie aan te hoeven gaan.”

Ik vind het jammer dat mensen vaak een oordeel hebben over tatoeages. Daar schreef ik ook over op just40.nl. Eigenlijk een platform voor veertigers. Dat ben ik weliswaar nog niet, maar veel onderwerpen zijn niet leeftijdsgebonden. In een blog is het makkelijker om mijn stem te laten horen. Door te schrijven kan ik vertellen wat ik wil zonder direct de confrontatie aan te hoeven gaan. Ik ben gaan bloggen toen mijn vader ziek was. In 2011 hoorden we dat hij darmkanker had. Hij is ruim twee jaar ziek geweest voordat hij in juni 2014 overleed. Dan ontdek je hoe waardevol het is als je zo hecht bent met je familie. Ik heb samen met mijn stiefmoeder en zus zijn uitvaart geregeld. De tekst op mijn arm stond op zijn rouwkaart.”

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *