“Dit monogram op mijn onderarm symboliseert de drie-eenheid van ons gezin.”

Een zekere rust en balans straalt er uit Christy als ze tegenover je zit. Een mooie vrouw met een vriendelijk gezicht, zachte lijnen en een twinkeling in haar ogen. Misschien is ze altijd al zo geweest. Of komt dit door de uitdaging die zij als moeder had? Door het baken dat ze is binnen haar hechte gezin van drie. Ze combineert een parttime kantoorbaan met haar passie voor interieurstyling. Daarin zie je haar persoonlijkheid dan ook terug.

Christy (53 jaar)
ambtelijk secretaris met een monogram

christy-portret-pumpsenplaatjes-tatoeage

“Ik werk als ambtelijk secretaris voor twee ondernemingsraden van een grote internationale organisatie. Daarnaast geef ik interieuradvies en heb ik een woonwebshop. Mijn stijl is Scandinavisch en tijdloos. In de webshop ligt het accent op het smaakvol starten van je dag met vrolijke accessoires voor het ontbijt. Ik heb het altijd al leuk gevonden om met interieur en aankleding bezig te zijn, maar het kwam vroeger niet in mij op om daar mijn werk van te maken. Thuis werd ik niet echt begeleid bij het kiezen van een vervolgopleiding. Na de mavo koos ik voor een secretaresseopleiding. Ik deed er nog havo achteraan en ging aan de slag als secretaresse. Dat vond ik toch echt leuk werk. Ik heb me er dan ook steeds in kunnen ontwikkelen en ben uiteindelijk in mijn huidige functie terecht gekomen.

Ondertussen ben ik getrouwd en moeder geworden van een zoon. Het bleef echter kriebelen om iets met interieur te gaan doen. Dus heb ik alsnog een opleiding interieurarchitectuur gedaan. Naarmate onze zoon ouder en zelfstandiger werd, ben ik me daar steeds meer op gaan toeleggen. Inmiddels doe ik regelmatig opdrachten en werk ik als vaste interieurstylist voor een makelaar. Ik ben erg trots dat ik van mijn hobby en passie mijn werk heb kunnen maken.

Ik wilde eigenlijk graag een groter gezin, maar mijn man had die wens niet. De eerste jaren hebben we daar wel een paar emotionele gesprekken over gehad. Toen bleek dat onze zoon heel druk was en veel aandacht nodig had, besloten we toch samen dat ons gezin met één kind compleet was. Als je voor het eerst moeder bent, weet je niet zo goed in hoeverre je kind anders is. Van het kinderdagverblijf kregen we op een gegeven moment ook het signaal dat hij bovengemiddeld actief was. Hij was altijd veel eerder wakker dan de andere kinderen, hij was overactief, praatte veel en luid en was erg ongeduldig.

Op zijn zesde kregen we uiteindelijk de diagnose ADHD. Tegenwoordig plakken ze dat label een stuk makkelijker. Er is betere begeleiding en je hebt allemaal hulpmiddelen. Dat was vijftien jaar geleden wel anders. Ik moest alles zelf uitzoeken. Bovendien was er veel onbegrip van de omgeving. Het doet je als moeder pijn als anderen je kind storend vinden. En dan heb ik het nog niet over het verdriet dat je voelt als je je kind ziet worstelen met zichzelf. Het was best een zoektocht om te leren omgaan met deze situatie. Zeker toen hij in de pubertijd zat, dan krijg je het als kind én ouders eigenlijk dubbel lastig.

“Door elkaar te accepteren en ruimte te geven, zijn we een heel hecht gezin geworden.”

Ik ben heel vrijgevochten en intuïtief. Ik vertrouw op mijn gevoel. Daar heb ik me ook altijd door laten leiden in de opvoeding. Mijn man is zakelijker en veel praktischer. Hij kan heel goed kaders schetsen. Zo vullen we elkaar precies aan en konden we onze zoon bieden wat hij nodig heeft. Natuurlijk was dat niet altijd makkelijk en ging dat zeker niet zonder slag of stoot. Door elkaar te accepteren en ruimte te geven, zijn we een heel hecht gezin geworden. Een drie-eenheid.

De tatoeage op mijn onderarm symboliseert die drie-eenheid. We hebben alle drie dezelfde. Ieder op een andere plek. Het idee ontstond toen mijn zoon op zijn 21e nog een tatoeage wilde. Hij kwam zelf met het idee om iets te kiezen dat ons drieën zou symboliseren. Ik had al eens ooit een soort logo getekend met onze voorletters. Hij doet een creatieve opleiding en heeft dit idee gebruikt voor een nieuw ontwerp. Mijn man en ik vonden het ontwerp en waar het voor staat zo mooi, dat we dezelfde tatoeage wilden. Dus rond de 21e verjaardag van onze zoon en toevallig onze beide 50e verjaardagen, hebben we hem samen laten zetten.

christy-portret-pumpsenplaatjes-tatoeage

Inmiddels is onze zoon 23 en studeert hij op het hbo. Onrust en impulsiviteit horen bij hem, maar hij heeft geleerd ermee om te gaan. Onlangs is hij gestopt met de medicatie en het gaat prima. Dat is zo fijn! Hij is voorzichtig en loopt niet in zeven sloten tegelijk. Ik ben trots op hem. En trots op ons gezin. Hoe de uitdagingen ons dicht bij elkaar hebben gebracht. De tatoeage draag ik dan ook met trots. Als een sieraad. We laten alle drie graag zien dat we dezelfde hebben.”

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *