“Een lotusbloem groeit vanuit de modder en komt uiteindelijk in het licht tot bloei.”

Ze stilt haar enorme drang naar vrijheid en inspiratie door veel te reizen. Een gevoel waarvoor in haar streng gelovige opvoeding geen ruimte was. Haar ervaringen verwerkt ze in scherpe sketches en bijzondere liedjes. Twee jaar geleden besloot ze haar baan als communicatieadviseur op te zeggen en eindelijk voor haar passie te kiezen. Janneke wil doorbreken als cabaretière. In 2013 won ze de Publieksprijs van het Utrechts Cabaret Festival. Inmiddels staat ze steeds vaker op het podium.

Janneke (37 jaar)
Cabaretière met een lotusbloem op haar onderrug

pumps-en-plaatjes-cabaretière-met-lotusbloem–03

“Ik liep als klein meisje altijd al te zingen en dansen. Iedere verjaardag of bruiloft die er was, greep ik aan om een stukje op te voeren. Ik speel ook piano en ukelele. Ik wilde eigenlijk naar het conservatorium, maar mijn ouders vonden het verstandiger om een ‘serieuze’ studie te kiezen. Een waarmee ik mezelf in elk geval altijd zou kunnen onderhouden, in plaats van het onzekere bestaan in de creatieve sector. Dus ging ik Engelse literatuur studeren in Leiden.

We waren erg gelovig thuis. We woonden in een klein dorp in Noord-Groningen. Iedere zondag zaten we ’s ochtends én ‘s middags vooraan in de kerk. Gerespecteerd in de gemeenschap. Hoe twijfelachtig dat respect is, bleek toen mijn vader uit de kast kwam en mijn ouders gingen scheiden. Je snapt dat we het onderwerp van gesprek waren. Ik was vijftien. Mijn oudere broer en zus waren al uit huis, dus bleef ik bij mijn moeder achter. Ik probeerde haar, zo goed als mogelijk was op mijn leeftijd, te ondersteunen. Dat heeft wel impact gehad.

Toen ik ging studeren ben ik me langzaam los gaan maken van mijn beklemmende achtergrond in zo’n dorp, het geloof en mijn familie. Mijn moeder is altijd trouw naar de kerk blijven gaan. Leven volgens die regels geeft haar houvast. Maar ik wilde daar uitbreken. Studeren, reizen, muziek maken, plezier hebben, grenzen opzoeken die ik niet kende. De boodschap die mijn vader me gaf, was “doe waar je zin in hebt want dat heb ik veel te lang niet gedaan.” Na zijn coming out koos hij echt helemaal voor zichzelf. Hij was nauwelijks nog bij ons betrokken en woonde een hele tijd in Italië. Sinds kort is hij na 10 jaar terug, maar helaas ook erg ziek.

Ik ging vrijwilligerswerk doen in Peru, leefde een tijd in een kibboets in Israël, bracht tijd door in een ashram in India. Ik was nog niet terug of ik had al bedacht waar ik daarna naar toe wilde. Ik heb een voortdurende onrust in mijn lijf. Uit angst dat ik vast kom te zitten en niet alles eruit haal wat erin zit. Door te reizen en op het podium te staan voel ik me vrij. Daar kreeg ik ook de inspiratie voor twee van mijn tatoeages: het Hebreeuwse woord voor ‘leven’ en een gekko – die staat symbool voor geluk.

“Ik geloof dat je de regisseur bent van je eigen leven.”

De lotusbloem op mijn onderrug liet ik zetten nadat ik voor de tweede keer aan mijn rug geopereerd was. Ik had drie keer een ernstige hernia en uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen. Er werd me gezegd dat ik nooit meer normaal zou kunnen functioneren. Maar daar nam ik geen genoegen mee. Ik geloof dat je de regisseur bent van je eigen leven. Je kunt niet altijd bepalen wat er gebeurt, maar wel hoe je daarmee om gaat. Een lotusbloem groeit vanuit de modder en komt uiteindelijk in het licht tot bloei. Dat symboliseert in de oosterse cultuur de geestelijke ontwikkeling die je als mens door kunt maken.

Theater is altijd blijven trekken. Mensen zeiden vaak dat ik daar iets mee zou moeten doen. Ik nam lessen aan de Paul van Vliet Academie en op de Comedy Academy. Ging meedoen aan open podia. Steeds vaker kreeg ik ook van vreemden positieve feedback. Dat ik in 2013 de publieksprijs won van het Utrechts Cabaret Festival was de ultieme bevestiging. Voorzichtig durfde ik aan theater als vak te denken. Dit jaar schopte ik het als enige vrouw tot de laatste acht van het Leids Cabaret Festival. Dat ik daar stond zonder opleiding, daar ben ik best trots op.

Mijn liedjes en stukjes zijn grotendeels autobiografisch, maar wel sterk uitvergroot. Op het podium kan ik ervaringen en issues waarover ik me verbaas aan de kaak stellen, relativeren en verwerken. Ik zie het als mijn taak om eerlijk en kritisch te zijn naar de buitenwereld en mezelf. Ik ben echt Janneke. Thuis, op reis en op het podium. Hier voel ik me goed bij. Hier heb ik voor gekozen. De beperkingen uit mijn verleden zijn slechts krachtvoer geweest om mijn passie te voeden.”

Janneke speelt op diverse podia in Nederland (delen uit) haar voorstelling ‘Jaagt!’. Kijk voor meer informatie en speeldata op www.jannekejager.nl.

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *