“Mijn tatoeages zijn een soort bescherming. Ik bepaal zelf wie er verder mag kijken.”

Met haar petit postuur, blanke huid, lange zachte, donkere haar en lieve gezicht ziet ze er uit als een hedendaagse versie van sneeuwwitje. Maar dan wel de stoere versie. Haar duistere tatoeages lijken haar te beschermen tegen de boze krachten in haar leven. Een schild waarmee ze zich veilig voelt en dat haar kracht heeft. Dit jaar deed Axelle mee aan Miss Tattoo België. Na jaren van innerlijke strijd wil ze zichzelf laten zien. Maar vooral ook haar verhaal vertellen.

Axelle (23 jaar)
controleur operatiegereedschap met steenbokken en een schedel

axelle-portret-pumpsenplaatjes-tatoeage

“Als jong meisje zat ik niet lekker in mijn vel. Het huwelijk van mijn ouders was niet goed. Ze hadden hun eigen problemen en zagen daardoor niet dat ik worstelde met de mijne. Ik wilde ze er ook niet mee belasten. Ik kropte al mijn gevoelens op. Kinderen merken zoiets ook, maar begrijpen het niet. Ze snappen je gedrag niet. Ik hield me altijd op de achtergrond. Bang dat ze me zouden uitlachen. Tien jaar lang ben ik gepest. Ik had geen vriendinnetjes. Omdat ik me zo alleen voelde en me geen raad wist met mijn gevoelens, deed ik mezelf pijn. Ik dacht dat het beter zou zijn als ik er niet meer was. Gelukkig greep een begeleider van school in. Zij zag dat het niet goed ging en heeft hulp voor mij gezocht. Dat is nu ruim vier jaar geleden.

Mijn ouders hadden niet in de gaten dat het zo slecht ging en schrokken daar dan ook erg van. Ze snapten het niet. Het was erg moeilijk om met ze te praten in het begin. Ik kwam terecht op een psychiatrische afdeling in het ziekenhuis, een zogenaamd PAAZ. En dan zit je daar als jong meisje, voor je gevoel tussen doorgedraaide volwassenen en drugsverslaafden. Misschien voel je je dan nog wel meer verloren dan daarvoor. Maar ik had serieuze hulp nodig. Na een tijdje kon ik in een andere inrichting terecht. Stapje voor stapje, met de juiste begeleiding en hard aan mezelf werken, is het beter gegaan. Nu gaat het goed met me. Ook het contact met mijn ouders is beter. Ze zijn zelfs nog bij elkaar.

Tussen twee opnames in liet ik mijn eerste tatoeage zetten. Ik was toen negentien. Een anker met een boodschap in een fles. Net als met mijn gevoelens moet je moeite doen om die eruit te krijgen. Al mijn tatoeages staan symbool voor wat ik heb meegemaakt. De twee steenbokken op mijn borst vormen omgekeerd een schedel. Dat ben ik tussen mijn ouders in. Het laten zetten is ook een soort verwerkingsproces. Elke keer weer kon ik iets meer afsluiten en langzaam voelde ik me sterker en zelfverzekerder worden. Ze voelen als een beschermde laag. Ik bepaal wie ik doorlaat en wie ik meer van mezelf laat zien.

“Ik draag mijn nare ervaringen voor altijd bij me. Letterlijk en figuurlijk.”

Ik deed niet alleen mee aan Miss Tattoo België omdat ik nu mezelf durf te laten zien. Ik wil ook vertellen wat ik heb meegemaakt. Pesten is een zwaar probleem en er heerst nog steeds een taboe op geestesziekte. Erover praten is echter een belangrijk deel van de oplossing. Pesters weten vaak niet eens waarom ze pesten en beseffen niet wat voor impact hun ‘lolletje’ kan hebben. En als je gepest wordt, voel je je niet veilig genoeg om erover te praten. Zo raak je langzaam steeds verder in de put.

Ondanks dat het beter met me gaat, draag ik deze ervaringen voor altijd bij me. Letterlijk en figuurlijk. Op een pijnlijke manier heb ik geleerd dat je jezelf op de eerste plaats moet zetten. Ik vind het nog steeds lastig om te ontspannen, maar ik heb goed leren luisteren naar mezelf en kan omgaan met mijn gevoelens. Ondanks dat ik helaas geen studie heb afgemaakt, vond ik gelukkig een fijne baan met leuke collega’s die me accepteren zoals ik ben. Nu kan ik oprecht zeggen dat ik trots ben op mezelf.”

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *