“Dit woord op mijn pols is mijn dagelijkse houvast: als ik in mijn flow blijf, kan ik alles aan.”

Donker haar, grote groene ogen en rood gestifte lippen. Haar outfit is een combinatie van een tikje punk en rock ’n roll. Zo op het eerste oog staat deze dame haar mannetje wel. Haar uiterlijk is bijna tegenstrijdig met de zekere bescheidenheid die spreekt uit haar houding en stem. Dat weerspiegelt dan ook de uitdaging in haar leven. Ze is enorm creatief en ambitieus. Schrijft en fotografeert. Maar Malu heeft moeten leren leven met de beperkingen van haar slechthorendheid en autisme.

Malu (29 jaar)
Medewerker PR en Communicatie 
met flow op haar pols

Malu is medewerker PR en Communicatie met Flow op haar pols.
“Als kind maakte ik boekjes met tekeningen en verhalen. Ik jatte de fotocamera van mijn vader en schoot tot zijn ergernis hele rolletjes vol. Ik ‘zag’ overal iets in. Mijn vader is grafisch vormgever en samen maakten we van alles: briefpapier, een persoonlijke agenda, kaartjes. Ik vond het magisch dat hij een idee werkelijkheid kon laten worden. Dat wilde ik ook.

Omdat ik slechthorend geboren ben, moest ik als kind naar speciaal onderwijs. In groep vijf kwamen we er achter dat het niveau te laag voor mij was en stelden ze mij voor om naar een ‘gewone’ basisschool te gaan. Daar werd ik vreselijk gepest. Ik heb toen de beslissing gemaakt om terug te gaan naar het speciaal onderwijs voor slechthorenden. Daar voelde ik me al beperkt. Daarna deed ik toelatingsexamen voor SintLucas. Ik werd na drie toelatingsrondes aangenomen. Maar al vrij snel liep ik vast. Dat gevoel werd eigenlijk alleen maar sterker naarmate ik ouder werd en sloeg om in frustratie en depressie. Ik wilde zo graag vooruit, maar het leek wel of ik mezelf in de weg zat. Ik was extreem slordig en onhandig terwijl ik het in mijn hoofd perfect wilde doen. Thuis was ik opstandig en had ik iedere dag ruzie.

Mijn ouders wisten niet wat er aan de hand was en werden er een beetje radeloos van. We besloten hulp te zoeken. Uiteindelijk is op mijn negentiende vastgesteld dat ik autisme heb. Ik kwam in de dagbehandeling terecht tussen mensen met andere, veel zwaardere psychische problemen. Daar hoorde ik niet tussen. Toen kreeg ik persoonlijke begeleiding aan huis via autismebegeleiding en ging het heel langzaam beter. Dat we wisten wat er aan de hand was, was een hele opluchting. Maar daarmee was mijn frustratie nog niet over.

Ik wilde heel graag naar de kunstacademie. Mijn vader heeft mij altijd gesteund en in mij geloofd. Hij nam me mee naar de open dag en stimuleerde me toelatingsexamen te doen. Het voelde als een enorme bevestiging dat ik meteen werd aangenomen. Maar de teleurstelling en het gevoel dat ik gefaald had, waren een jaar later nog veel groter. Het was te veel voor me. De vele opdrachten, de prestatiedruk, het kostte te veel energie. Ik moest ermee stoppen. Uiteindelijk vonden we samen in Nijmegen een kunstopleiding speciaal voor mensen met autisme. Die heb ik succesvol afgerond. Inmiddels werk ik met veel plezier op vrijwillige basis als medewerker PR en Communicatie. Een ‘normale’ betaalde baan is helaas niet haalbaar.

Mijn vader is niet mijn biologische vader. Mijn moeder was een bom*-moeder. Mijn stiefvader is al vanaf mijn derde in mijn leven en voelt als een echte vader. Onze band is heel sterk en ik lijk veel op hem. Als ik het moeilijk had en het niet meer zag zitten, scheef hij met stift ‘flow’ op mijn arm. “Denk eraan”, zei hij dan, “als je in je flow blijft, kun je alles aan!.” Uiteindelijk heb ik dat woord in zijn handschrift als houvast op mijn pols laten tatoeëren. Met mijn moeder heb ik een bloedband. Door deze tatoeage ben ik ook met mijn vader verbonden.

“Mijn creativiteit en mijn autisme zijn voortdurend in strijd met elkaar. Dat maakt het zo frustrerend.”

Autisme is zowel een vloek als een zegen. Van nature ken ik minder grenzen en kijk ik buiten kaders. Dat is sociaal niet altijd handig, maar wel als het om creativiteit gaat. Ik heb altijd veel ideeën en wil heel veel. Ik heb als het ware geen filter. Alles komt uitvergroot binnen. Tegelijkertijd ben ik extra gevoelig voor prikkels waardoor het al gauw té veel wordt. Mijn creativiteit en mijn autisme zijn voortdurend in strijd met elkaar. Dat maakt het zo frustrerend. Ik heb moeten leren doseren en keuzes maken en dat is nog elke dag een uitdaging.

*bewust ongehuwde moeder

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *