“Dit kleurrijk tafereel met rozen en vlinders weerspiegelt wie ik ben. Vrolijk en volop in bloei in plaats van gedeukt en beschadigd.”

Marjolein is spontaan en vol energie. Niets doet vermoeden dat ze op jonge leeftijd al een vreselijk zware strijd voor haar leven heeft moeten voeren. Het had niet veel gescheeld of ze was voor haar dertigste aan borstkanker overleden. Dat heeft ze zelf overigens nooit gedacht. Ze praat zo makkelijk over die tijd dat het lijkt alsof ze over een verre reis vertelt. Maar daarin schuilt misschien ook wel haar kracht. Van begin af aan heeft ze geloofd dat wonderen kunnen gebeuren.

Marjolein (34)
Psychiatrisch hulpverlener met rozen en vlinders

psychiatrisch hulpverlener met rozen en vlinders
“Ik had mijn studie SPW afgerond, was bezig met een vervolgstudie en liep stage bij een psychiatrische instelling om te specialiseren, toen ik een opnieuw knobbeltje in mijn borst voelde. In 2004 was er een goedaardige tumor gevonden. Nu waren we zeven jaar verder. Ik doorliep de controles, mammografie, echo, punctie en dacht bij mezelf dat het vast weer mee zou vallen. Maar helaas…

Ik bleek een zeldzame, maar bijzonder kwaadaardige vorm van borstkanker te hebben. Een vorm die eigenlijk bij oudere vrouwen voorkomt, maar ik was met 29 jaar de pineut. Kanker kent een aantal categorieën die de ernst aangeven: 1 t/m 4. Mijn vorm werd gekwalificeerd als 4. Daar zat ik dan… En nu? Kan ik nog wel terug naar mijn stage? Ik ga toch zeker niet dood? In een seconde bedacht ik me dat dat niet ging gebeuren. Misschien een beetje naïef, maar ik ben van nature heel positief. Wonderen kunnen gebeuren, toch?

En ik had geen keus. Dus ging ik er tegenaan. Ik denk dat ik in een soort roes heb geleefd. Natuurlijk ben ik dood- en doodziek geweest. De kanker was agressief, de behandeling moest dus ook agressief zijn. Ik kreeg zes chemokuren achter elkaar. Van de eerste was ik vreselijk ziek. Daarna herstelde ik enigszins. Bij de volgende kuur had ik een terugval waarvan ik gelukkig ook weer opkrabbelde. Maar bij de laatste ging het mis.

Mijn lichaam was kapot. Letterlijk en figuurlijk. Chemo maakt alles stuk. Ik kreeg morfine voor de pijn, maar daar moest ik van spugen. Je wordt dun, slap, je organen vallen uit. Mijn botten deden pijn, mijn spieren deden pijn, alles deed pijn. Ik kon amper nog kleren aan mijn lijf verdragen. Ik voelde mijn lichaam opgeven. Maar ik wilde niet toegeven aan die stomme ziekte. Ik was verdomme 29 jaar en wilde nog veel te veel! En er gebeurde inderdaad een wonder. Want na de laatste chemobehandelingen bleek de kanker helemaal weg te zijn.

“Als je kanker overleefd hebt, wil je je letterlijk weer heel voelen en mooi zijn.”

Vrijwel direct na de diagnose kreeg ik te horen dat mijn borsten eraf moesten. Twaalf weken daarna waren ze geamputeerd en had ik weer nieuwe, maar dan wel zonder haar op mijn hoofd. Een geluk bij een ongeluk dat ik er meer voor terug kreeg. Ik had maar een kleine A-cup. En ook dat was een geluk, want daardoor heb ik de tumor kunnen ontdekken. Eerst waren gereconstrueerde exemplaren nog best wel mooi en strak, maar door gebrek aan inkapseling ontstonden er deuken en vouwen. Ook had ik mooie getatoeëerde tepels, maar helaas die vervaagden. Misschien lijken zulke uiterlijkheden onbelangrijk als je op het randje van de dood gestaan hebt. Maar juist dan wil je letterlijk weer heel zijn en je mooi voelen. Nu voelde ik me lelijk en onzeker, verdrietig en boos. Helaas wordt een tweede reconstructie gezien als een cosmetische ingreep en dus niet vergoed.

Toen ontstond het idee om ze te laten tatoeëren. De deuken te camoufleren met een kleurrijk tafereel met bloemen en vlinders. Iets dat weerspiegelt wie ik ben. Vrolijk en volop in bloei in plaats van gedeukt en beschadigd. Ik had gezien dat het in Amerika al wel gedaan werd. Het was echter niet zo simpel om in Nederland iemand te vinden die het aandurfde. De huid van mijn borsten is heel dun en je wil natuurlijk geen prothese lek prikken. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Anja van Jinx Tattoostudio in Wamel. Zij durfde het wel aan.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Ik heb ondertussen gereisd, gebungeejumpt, lippenstift gestolen en nog meer onbezonnen dingen gedaan. Ik wilde voelen dat ik leefde. Daarna kwam langzaam de rust weer. Ik besefte dat die kick niet nodig was. Ik ben gezond. Ook mijn opleiding heb ik afgerond, maar helaas nog geen passende baan kunnen vinden. Dat zou voor mij de laatste stap zijn, naar weer een normaal leven. Ok, en misschien een leuke man erbij.
pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *