“Als jong meisje raakte ik in de bibliotheek betoverd door de rock-‘n-rollstijl.”

Als ze achter haar microfoon in een mooie vintage jurk in de studio staat of op een festival bands interviewt, is ze helemaal in haar element. Radio maken is haar passie omdat je met geluid alleen je eigen verbeelding kunt laten spreken en de tv in je hoofd aan kunt zetten. Ze heeft op werkdagen van 10.00 tot 13.00 een eigen programma bij de grootste regionale omroep van Nederland. Eefke is radiopresentator en redacteur bij Omroep Brabant.

Eefke (34 jaar)
Radiopresentator met een brandend hart en een alfa & omega in haar sleeves

radiopresentator met brandend hart - Eefke - gemaakt door Leonie Voets - Imaging People - voor Pumps & Plaatjes

“Al snel tijdens mijn studie aan de Hogeschool voor Journalistiek wist ik dat ik bij de radio wilde gaan werken. Het heeft een hele andere dimensie dan krant of tv. Je kunt geen gebruik maken van beeld om je boodschap duidelijk te maken. Je moet mensen informeren en zien te raken met alleen je verhaal. Dewoorden die je kiest en je stem zijn je enige instrumenten. Je wilt als het ware een beeld creëren in het hoofd van de mensen die luisteren. En ook al is het een oud medium, het is nog steeds snel en actueel.

“Mensen verwachten iemand als ik niet bij een regionale omroep.”

Mijn programma bij Omroep Brabant houdt je op de hoogte van het nationale en regionale nieuws en je krijgt tips op het gebied van eten en drinken, uitgaan, games, boeken, films en meer. Mensen verwachten iemand als ik niet bij een regionale omroep. Die heeft – helaas – toch een redelijk stoffig imago. Maar onze studio’s zijn hetzelfde als die van 3FM. En ik zit hier helemaal op mijn plek. Ik mag presenteren bij de grootste regionale omroep van Nederland en ik heb heel veel in eigen hand. Ik zie mezelf wel als een ambassadeur voor de omroep. We maken namelijk ook hele mooie programma’s voor de jongere doelgroep over evenementen en festivals in de regio en we klinken vlotter dan velen beweren.

Mijn uiterlijk werkt eigenlijk altijd in mijn voordeel. Bij de omroep hebben ze er ook nooit een probleem mee gehad. Mensen vroegen me wel een verbaasd waar ik in godsnaam zou kunnen werken met zoveel tatoeages. Dan antwoordde ik gekscherend: “bij de radio, want dan zie je me niet!” Inmiddels herkennen mensen me vaak meteen als “die griet van de radio met die tattoos”. Als ik er niet ben, vragen gasten“waar de dame met de plaatjes is”. Ze vinden dan ook dat ik er zo verzorgd uit zie. Ik denk dat dat komt omdat het plaatje klopt. Ik hou van de muziek, cultuur en stijl uit de jaren ’50 en kleed me graag zo. Ik draag het liefst mooie jurken, rokken, bloesjes en hoge hakken die daarop geïnspireerd zijn en pas daar mijn haar en make-up op aan.

Als meisje zat ik vooral met mijn neus in de boeken. Ik was heel nieuwsgierig en wilde overal wat vanaf weten. Toen ik oud genoeg was om in de bibliotheek op de volwassenafdeling te lenen, ging er een wereld voor me open. Er was zo veel te ontdekken over muziek, kunst, cultuur. Tussen al die boeken vond ik op een keer ook een boek over tatoeages en rock-‘n-roll. Ik werd betoverd door de foto’s van beroemde rocksterren met hun kleurrijke plaatjes. Dat fascineerde me. Dat wilde ik ook!

Ondanks dat we best gelovig waren thuis en iedere zondag keurig naar de kerk gingen, kreeg ik veel vrijheid om mezelf te ontplooien. Ik was weliswaar geen rebelse puber in gedrag, maar uitte me wel in mijn uiterlijk. Toen ik een jaar of 15 was, had mijn haar al alle kleuren van de regenboog gehad. Mijn ouders vonden dat allemaal goed. Maar ik moest beloven dat ik met een tatoeage zou wachten tot ik minimaal 18 was. En dat is maar goed ook. Anders stond er al jaren een My Little Pony op mijn schouderblad. Ik weet niet of ik daar nu nog zo blij mee was geweest.

Mijn eerste tatoeage was een tribal op mijn onderrug. Zoals velen in die tijd hadden. Ik wilde meteen iets groots en vond dat keimooi. Het interesseert me niks dat ze dat nu bestempelen als een ‘tramp stamp’. Het zijn vaak mensen zonder tatoeages die dat snerend roepen. Zoals Henk Schiffmacher ooit zei: “spijt is wat de koe schijt”. Het is en blijft een mooie plek bij een vrouw. Al mijn tatoeages horen bij mij. Ze zijn een afspiegeling van wie ik ben en van mijn herinneringen. Sommige vind ik gewoon mooi, de meeste hebben een speciale betekenis. Maar ik ben nog niet af, er is nog genoeg plek voor mooie plaatjes.

In een tijd waarin er best veel mensen in mijn omgeving ziek waren of overleden, heb ik een alpha en een omega op mijn polsen gezet. Ze staan voor het begin en het einde. En ik sta ertussen, in het nu. Het omgevallen cocktailglas is voor de fun. Omdat het leven een feestje is, ik van een drankje hou en ik nogal onhandig kan zijn. Dan heb ik nog een 13. Die liet ik zetten op vrijdag de 13e tijdens een festival in een oude gevangenis. Ik ben op een vrijdag de 13e verloofd en ook op vrijdag de 13e getrouwd. Deze ‘prison- tattoo’ moest er gewoon komen!

Het vaandel bij het brandend hart is een ode aan mijn ouders: ik ben zo trots op ze. Ze hebben mij en mijn broer de beste opvoeding gegeven die we ons konden wensen. Ik had alle lijntjes al staan, maar voor de tekst had mijn tatoeëerder na die sessie geen tijd. Mijn moeder viel de tijdelijke leegte op en vroeg of ik er ooit een trouwdatum in zou laten zetten. Toen ik vertelde dat ik er een tekst voor hun in ging zetten, vroeg mijn moeder verschrikt of ik het wel echt zeker wist. Mijn vader is wat nuchterder en zei “een bosje bloemen was ook goed geweest”. Ze waren erbij toen ik ‘forever grateful mom & dad’ liet zetten’. Toen hebben we samen toch even een traantje weggepinkt.”

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *