“Net als de vlinders zijn mijn kinderen en ik kwetsbaar, maar sterk genoeg om onze vleugels uit te slaan.”


Is Anne veelzijdig, ambitieus, geeft studeren haar houvast of is ze nog steeds op zoek naar wat zelf het allerliefste wil? Ze is in elk geval niet iemand die zomaar bij de pakken neer gaat zitten. Na school ging ze in militaire dienst en leerde daar de vader van haar kinderen kennen. Haar militaire loopbaan eindigde echter noodgedwongen vroegtijdig en ook haar huwelijk kon helaas een flinke tegenslag niet te bovenkomen. Als secretaresse volgde ze ook de kappersopleiding en een opleiding tot sportmasseur. Uiteindelijk keerde ze als burger terug bij defensie. Anne is op dit moment senior medewerker P&O advies bij de Landmacht.

Anne (38 jaar) – Senior medewerker P&O met vlinders

pumps-en-plaatjes-senior-mederwerker-po-met-vlinders

“Ik wilde eigenlijk automonteur worden of elektricien, maar dat vonden mijn ouders niks voor een meisje. En kapster vonden ze weer het andere uiterste. Mijn ouders hebben allebei een achtergrond in de hulpverlening, daarom ging ik SPW doen. Tijdens mijn studie wist ik al zeker dat dat niets was voor mij. Ik besloot in dienst te gaan en volgde de algemene militaire opleiding waarna ik als chauffeur aan de slag kon voor de Landmacht. Ik was er helemaal op mijn plek. Je maakt ergens deel van uit. Die band die je met elkaar opbouwt met je collega’s voelt als een warme deken. De basis was echt mijn tweede thuis.

Na drie jaar kreeg ik echter een ongeluk tijdens een oefening. Ik beschadigde mijn rug en werd ‘militair ongeschikt’ verklaard. Toentertijd kon ik niet als burger aanblijven. Voor mijn gevoel had ik niks meer: geen diploma en ik moest afscheid nemen van wat ik als mijn familie beschouwde. Na zeven weken revalideren, kreeg ik negen maanden de tijd om te re-integreren. Ik haalde alle rijbewijzen en volgde een opleiding tot secretaresse. Al snel kon ik aan de slag bij een internationaal octrooibureau.

Maar echt gelukkig was ik niet. Ik kon niet wennen aan het corporate wereldje. Om iets achter de hand te hebben, haalde ik in de avonduren alsnog mijn kappersdiploma. Het onrustige en ontevreden gevoel bleef echter. Het allerliefste wilde ik terug naar defensie. Ik was dan ook heel blij dat er uiteindelijk een functie beschikbaar was als secretaresse van de afdeling P&O. En toch begon het weer te kriebelen om iets nieuws te gaan doen. Ik volgde de opleiding tot sportmasseur, maar vond uiteindelijk een leuke bijbaan in de avonduren als theoretisch leraar op de kappersopleiding.

Ik was inmiddels getrouwd en samen kregen we twee zoons. Net toen ik eindelijk dacht dat alles een beetje op zijn plek begon te vallen, werd mijn man vreselijk ziek. Hij kreeg een infectie in zijn hersenen. Daar kun je dood aan gaan, maar we waren er gelukkig net op tijd bij. Op een vrijdagavond werd hij niet goed en dat verergerde gedurende het weekend. Op maandagochtend sloeg hij alleen nog maar wartaal uit. In eerste instantie dachten ze dat hij ernstig in de war was omdat zijn vader kort daarvoor was overleden. Net voordat hij in een coma raakte, ontdekten ze dat het een virus was.

Gelukkig ontwaakte hij na een paar dagen uit de coma, maar hij was niet meer de oude. Hij wist de namen van onze jongens niet meer en voelde geen emotionele binding meer met ons. Ik hoopte dat dat langzaam weer goed zou komen. Natuurlijk kreeg hij intensieve therapie, maar dat kon onze band niet herstellen. Hij zocht steeds uitvluchten buitenshuis. We hebben zeker nog geprobeerd om weer tot elkaar te komen, maar zijn uiteindelijk toch gescheiden. Daarna woonden we nog bijna een jaar samen tot ik besloot dat het voor mijzelf en de jongens beter was om in een eigen huis te gaan wonen.

We konden alleen allebei niet loslaten. Ik bleef met te veel vragen zitten. Hij had ondertussen psychische hulp gezocht en besefte dat hij toch aan onze relatie wilde werken. We hadden tenslotte samen een gezin gesticht. We zijn samen in therapie gegaan, maar dat mocht niet baten. Ik kon alleen maar concluderen dat we niet meer bij elkaar pasten. Toen besefte ik dat ik echt voor mezelf en mijn jongens moest kiezen. En nu jaren later zie ik ook in dat dit de juiste beslissing was.

“Ik wilde onafhankelijk kunnen zijn en aan mijn carrière gaan werken.”

Mijn leven had te lang op pauze gestaan. Ik wilde onafhankelijk kunnen zijn en aan mijn carrière gaan werken. Om te zorgen voor verdieping in mijn werk, ben ik daarnaast weer gaan studeren. Ik ben de mbo-opleiding juridisch medewerker personeel & arbeid gaan doen. Dat dat een slimme keuze was, bleek toen mijn functie bij de Luchtmacht helaas werd opgeheven. Ik wilde niet weg bij Defensie want daar ligt mijn hart. Ik werd uiteindelijke aangenomen met een flinke bevordering als senior medewerker P&O Advies. Dat doe ik nog steeds met veel plezier, maar in de tussentijd heb ik nog wel allerlei cursussen gevolgd op het gebied van uiterlijke verzorging.

Nadat ik de deur naar mijn ex definitief had dichtgedaan, wilde ik een tatoeage laten zetten om de band met mijn jongens te symboliseren. Ik wist dat het iets met vlinders moest worden. Die zijn kwetsbaar, maar toch sterk genoeg om hun vleugels uit te slaan. Ze mochten ieder zelf een kleur voor hun vlinder kiezen. We hebben het goed samen. Sinds twee jaar heb ik ook een nieuwe liefde gevonden met wie ik een mooie toekomst zie. De jongens hebben goed contact met hun vader. Ik ben trots op wat we hebben bereikt met z’n drietjes. Privé is het gelukkig wel wat rustiger geworden. Maar ik twijfel nog over een nieuwe studie: hbo personeel of toch iets in de verzorging. Een eigen schoonheidssalon als de jongens groter zijn, lijkt me namelijk ook wel wat.”

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *