“De levensboom staat voor verbinding met Afrika, mijn kinderen en de mensen om mij heen.”

Haar hart ligt in Afrika. De zinderende hitte, de geuren en vooral de mensen. Sinds de eerste keer dat ze er kwam, was Marianne gevangen door het land. Toen ze in 2003 als trainer in de sloppenwijken van Nairobi met jongeren werkte, wist ze dat daar haar bestemming lag. Nu leeft ze met één been in Nederland en één been in Kenia. Ze heeft er haar eigen bedrijf dat training en coaching biedt. Haar missie: een verschil maken door mensen in contact te brengen met hun eigen kracht. Om in haar eigen kracht te staan, heeft ze een zware keuze moeten maken.

Marianne (39 jaar)
Trainer/coach met een levensboom op haar rug

pumps-en-plaatjes-portret-levensboom-1

“Mijn moeder vertelde dat ik als kind al een fascinatie had voor Afrika en welzijnswerk. Ik had een tante die missiezuster was. Als zij bij ons was en over haar werk vertelde, hing ik aan haar lippen. Ik ging cultureel-maatschappelijk vorming studeren en kwam toen in aanraking met NLP-training. Later ben ik me ook gaan specialiseren in familieopstellingen. Ik ging aan de slag als cultureel werkster bij een welzijnsorganisatie. Maar nadat ik eenmaal in Afrika had mogen werken, liet me dat niet meer los.

In Nederland is begeleiding op het gebied van persoonlijke en geestelijke ontwikkeling voor iedereen toegankelijk. In Afrika niet, vooral niet voor vrouwen. Ik had het gevoel dat ik daar echt wat zou kunnen betekenen. Ik heb zeker niet de illusie dat ik in mijn eentje de wereld kan veranderen, maar misschien kan ik met mijn bijdrage wel een klein verschil maken.

In 2013 besloot ik mijn baan in Nederland op te zeggen en me voor 100% op mijn eigen missie te richten. Door sessies te verzorgen voor expats en mensen uit de midden- en hogere klasse, heb ik een financieel vangnet om sponsorprojecten te doen. Zo kan ik iets teruggeven aan de community. Ik werk onder ander voor People in Aid, een organisatie die organisaties als Oxfam Novib en Warchild werkt. En in juni mag ik bij de Europese unie komen vertellen over mijn werk.

Inmiddels durf ik trots te zijn op waar ik sta. Mijn bedrijf groeit en ik kan er van leven. Maar dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Ik nam een hele drastische beslissing en heb veel kritiek gehad de afgelopen jaren. Ik besloot namelijk om mijn hart te volgen en mijn twee kinderen (nu 9 en 5) bij hun vader te laten toen we gingen scheidden. Dat stuitte op veel onbegrip.

Ik liet huis en haard achter bij mijn ex en heb bijna al mijn bezittingen weggegeven. “Hoe kun je dat je kinderen aandoen?”, kreeg ik te horen. Ik heb er veel mensen om verloren. Dat is best heftig. Ik was in strijd met mezelf. Verscheurd tussen de liefde voor mijn kinderen en doen waar ik gelukkig van word. Ik voelde me vaak schuldig en moest me voortdurend verdedigen. We roepen hier zo hard dat vrouwen zelfstandig moeten zijn en moeten kunnen doen wat ze willen. Blijkbaar kan dat alleen binnen de grenzen van het maatschappelijk wenselijke.

Natuurlijk was dat nooit mijn plan. We zouden met het hele gezin een leven in Kenia opbouwen. Tijdens onze studie reisden mijn man en ik voor het eerst samen naar Afrika. We waren verliefd, op elkaar en op het land. We keerden er regelmatig terug en woonden er zelfs een jaar toen onze dochter nog klein was. Ik werkte er steeds vaker aan projecten en pendelde tussen Nairobi en Nederland om workshops en trainingen te geven. Ondertussen bouwde ik goede contacten op met lokale organisaties en richtte mijn eigen bedrijf op. Ik dacht dat Kenia een droom van ons allebei was.

Maar toen ik na een van mijn verblijven weer thuis was, liep onze relatie stuk. Dat zag ik niet aankomen. Mijn leven stond op z’n kop, mijn vertrouwen was beschadigd en ik zag mijn droom in duigen vallen. Ik had al zo veel opgebouwd en geïnvesteerd. Dat kon en wilde ik niet zomaar opgeven. Bovendien voelde ik me in Nederland niet meer zo lekker in mijn vel als in Afrika. Daar sta ik in mijn kracht. Natuurlijk hebben we geknokt, maar helaas konden we ons huwelijk niet redden. We hebben overwogen om toch nog samen met de kinderen te emigreren. Ik had de kinderen ook mee kunnen nemen. Uiteindelijk leek het ons allebei het beste als ze hier bij hem thuis zouden blijven.

“Ik wil een voorbeeld voor mijn dochter zijn en hoop dat zij later ook haar eigen keuzes durft te maken.”

Ik ben gestopt met me te verantwoorden. We hebben het samen goed geregeld. Eigenlijk hebben we ‘gewoon’ co-ouderschap, alleen zijn de periodes langer. Ik ben afwisselend een week of vier in Kenia en dan weer voor een maand of twee in Nederland. Bovendien hebben een groot vangnet van familie en vrienden. De kinderen hebben rust en zijn gelukkig. We hebben een goede band. Sterker nog, mijn dochter is trots op me. Ze ziet een onafhankelijke mama die haar eigen weg gaat. Ik wil een voorbeeld voor haar zijn en hoop dat zij later ook haar eigen keuzes durft te maken.

Na de scheiding en de moeilijke beslissing om voor mijn passie te kiezen, liet ik een levensboom op mijn rug tatoeëren. Die staat voor verbinding en groei. Mijn verbinding met het aardse Afrika, mijn kinderen en de mensen om mij heen en de persoonlijke ontwikkeling die ik daardoor doormaak. Het klavertje vier en het groene hart staan symbool voor mijn dochter en zoon. Hij is nog niet helemaal af. Er mag nog kleur in omdat ik eindelijk ook mijn kleuren durf te laten zien. Want inmiddels heb ik in Kenia ook de liefde weer gevonden.”

Mariannes bedrijf Kuunganisha training en coaching staat voor verbinden vanuit het hart. Meer informatie over Marianne en haar werk vind je op www.kuunganischa.com of op haar Facebookpagina.

Read the English version

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *