“Mijn Efteling sleeve verhult mijn littekens en geeft me een blij gevoel.”

Ze praat bijna aan een stuk door en springt daarbij van de hak op de tak. Je kunt aan haar zien dat ze het niet makkelijk heeft gehad. Door een trauma in haar jeugd ontwikkelde ze Borderline. Hierdoor wisselen emotionele pieken en dalen elkaar af. Daarmee heeft ze moeten leren omgaan. Eigenlijk is het leven voor Manilla iedere dag een uitdaging.

Manilla (38 jaar)
vrijwilligster op een manege met een Efteling sleeve

manilla-pumpsenplaatjes-portret-tatoeage

“Ik ben als klein meisje heel erg ziek geweest. Door een nieraandoening lag ik veel in het ziekenhuis. Dat heeft veel indruk gemaakt. Op school was ik het buitenbeentje omdat ik zo vaak afwezig was. Ik had ik altijd pech of kwam in de problemen. Alsof ik dat aantrok. Op mijn 15e ben ik misbruikt. Toen ben ik losgeslagen. Ik ging aan de drank en gebruikte drugs. Ik vond mezelf niks waard en begon mezelf te krassen.

Een paar jaar later leerde ik mijn eerste man kennen. Ik dacht dat we samen de rust gevonden hadden. Maar na de bevalling van mijn dochter raakte ik in een postnatale depressie. Mijn man kon dat niet aan. Ik was al niet de makkelijkste om mee te leven. De eerste twee jaar van mijn dochters leven heb ik dus als alleenstaande moeder geworsteld met die depressie. Ze kon amper praten toen ze zag dat ik mezelf beschadigde. “Wat doe je, mama?”, vroeg ze. Ze was nog te klein om te beseffen wat ze echt zag. Maar dat was wel mijn wake-up call.

Ik zocht hulp en kreeg de diagnose Borderline. Waarschijnlijk hebben de gebeurtenissen in mijn jeugd ertoe geleid dat ik een hechtingsstoornis en deze persoonlijkheidsstoornis heb ontwikkeld. Borderline zorgt ervoor dat je emoties en gebeurtenissen veel extremer ervaart, zowel in positieve als negatieve zin. Je grenzen vervagen. Bij de minste tegenslag of negatieve emotie kun je in een acute depressie raken. Tijdens zo’n episode ben je niet meer helder van geest met alle risico’s van dien. Je gevoelens doen dan zo vreselijk pijn dat je er het allerliefste een einde aan wil maken. Je wil niks meer voelen. Omdat je niet nadenkt over de consequenties van je acties, is zelfdoding een groot risico.

Gelukkig gaat het op dit moment goed met me. Ik heb meer grip op mijn emoties. Als ik een episode heb, herstel ik daar sneller van. Vroeger kon ik daar maanden in blijven hangen. Nu duren ze soms maar een paar uur en in het uiterste geval een paar dagen. Om zover te komen heb ik veel geprobeerd. Ik heb eerst medicatie gehad. Maar daarvan raak je verdoofd. Zo wilde ik niet leven. Uiteindelijk heb ik de vaardigheidstraining emotieregulatiestoornis (VERS) gevolgd. In deze training leer je hoe je moet omgaan met je emoties en hoe je kunt voorkomen dat ze doorschieten. Je leert de signalen van een eventuele episode herkennen. Ook maakt de training je bewust van het effect van de ziekte op jouw omgeving.

manilla-pumpsenplaatjes-portret-tatoeage

Dat laatste was misschien wel de belangrijkste les van de hele training. Ik ben inmiddels acht jaar getrouwd met een hele lieve man. Samen kregen we nog een dochter. Hij is mijn steun en toeverlaat en mijn meiden zijn mijn alles. Ik weet dat ik nooit hiervan zal genezen. Maar voor mijn gezin wil ik er alles aan doen om een zo fijn en onbezorgd mogelijk leven te kunnen leiden. Zij hebben er eigenlijk het meeste last van. Mijn man maakt zich voortdurend zorgen en mijn dochters vriendinnetjes mogen niet komen spelen omdat hun moeder ‘gek’ is. Gelukkig begrijpen ze het beter nu ze ouder zijn. Naar vrienden en bekenden en op school ben ik er heel open over. Dat zorgt ook voor meer begrip.

“De harde realiteit is dat deze ziekte zo onvoorspelbaar is. Je krijgt het nooit 100% onder controle.”

Mijn Efteling sleeve verhult mijn littekens en geeft me een blij gevoel. Vroeger als kind kwam ik er al heel vaak. Nu gaan we er met de meiden minimaal een keer of drie per jaar heen. Ik ken het park op mijn duimpje en voel me er altijd fijn en onbezorgd. De harde realiteit is dat deze ziekte zo onvoorspelbaar is. Ook al heb je er nog zo goed mee leren omgaan, je krijgt het nooit 100% onder controle. Er kan zomaar iets gebeuren waardoor je toch in een negatieve episode beland. Daar probeer ik niet te veel over na te denken want dan voel ik me vreselijk schuldig over de zorgen die mijn gezin zich over mij maakt. ”

pump_icon

Hoe zit dat met jou? Herken jij je in Pumps & Plaatjes en wil je je verhaal met ons delen, reageer dan via contact.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *